همشهری آنلاین – محمد بلبلی: این ساز بیشتر در استان کردستان ایران متداول و جزو سازهای کوبه‌ای باستانی است.بدنه تاس از دو کاسه فلزی، که بیشتر از جنس مس است ساخته شده و بر دهانه این کاسه‌ها پوست گاو یا گوسفند کشیده‌می‌شود.این ساز کوبه‌ای را توسط مضراب‌هایی چوبی یا مضراب‌هایی که از چرم ضخیم ساخته می‎شود، می‌نوازند.

نوعی از تاس بدون پوست و کاملا فلزی بوده که در ابعاد مختلف ساخته می‌شود.نوع دیگر تاس با بدنه‌ای از جنس چوب توخالی و دهانه پوستی ساخته می‌شود که در بعضی از مناطق روستایی همراه با سازهایی مانند دوزله و سرنا نواخته می‌شود، این تاس بسیار محدود بوده و عمومیت ندارد.

«تاس» را به صورت طاس نیز می‌نویسند. این ساز از خانواده آلات کوبه‌ای در موسیقی است که شباهت زیادی به ساز کوس، تیمپانی یا تمبال دارد.

ساز تاس بیشتر در مراسم آیینی خانقاهی در کردستان استفاده می‌شود.مراسم خانقاهی با ذکر نام خدا و پیامبر(ص) همراه با دف‌نوازی آغاز می‌شود، در ادامه و با ایجاد شور و حال، ذکر به مرحله «قیام» می‌رسد، در این مرحله نواختن تاس در کنار دف‌نوازان آغاز می‌شود و تا پایان مراسم ادامه می‌یابد.

  • تار خوب، صدای پایین دسته ی شفافی دارد.
  • مهمترین ویژگی برای ساز خوب، اینست که صدایش صاف و شفاف باشد
  • تار خوب هرچه مضراب می خورد خوش صدا تر شود اگر این صدا هر روز بهتر شود

نوع دیگر تاس با بدنه‌ای از جنس چوب توخالی و دهانه پوستی ساخته می‌شود که در بعضی از مناطق روستایی همراه با سازهایی مانند دوزله و سرنا نواخته می‌شود، این تاس بسیار محدود بوده و عمومیت ندارد.

Leave a Reply